Непальский чай

Непальский чай

спешелти чай из Гималаев

Wysokogórskie herbaty z Ilamu i Dhankuty, zbierane ręcznie i robione w małych manufakturach. Kwiatowe zbiory wiosenne, owocowo-miodowe letnie – z charakterem, który odróżnia rzemiosło od masowej produkcji.

Produkty: 12

Способ заваривания непальского чая

Metoda europejskaw czajniku lub filiżance

90–95°Ctemperatura wody
2–3 минczas parzenia
10–12 гр / 1 лilość liści
1–2 завариванияmożna zaparzać

Gongfu chaw gaiwanie, krótkie parzenia

85–95°Ctemperatura wody
10–15 секczas parzenia
4–5 гр / 100 млilość liści
5–7 проливовmożna zaparzać

Herbata nepalska – himalajski terroir w filiżance

Nepal to jeden z najciekawszych regionów herbacianych świata, choć wciąż mniej znany niż sąsiedni Darjeeling. Pierwsza plantacja powstała tu około 1863 roku w dystrykcie Ilam, niemal równocześnie z pierwszymi ogrodami po indyjskiej stronie gór. Dziś najlepsze nepalskie herbaty powstają metodą ortodoksyjną: liście zwija się w całości, a nie mieli, jak w herbatach do torebek.

Skąd pochodzi

Herbaty ortodoksyjne uprawia się na wschodnich zboczach Himalajów: w dystryktach Ilam, Dhankuta, Panchthar i Terhathum, na wysokości od około 1000 do ponad 2000 m n.p.m. Chłodne noce, mgły i strome stoki sprawiają, że krzewy rosną powoli, a liście nabierają intensywnego aromatu. Znaczną część upraw prowadzą niewielkie rodzinne gospodarstwa.

Specialty z Nepalu

Nepal przeżywa dziś herbaciany renesans. Obok dużych plantacji działają małe manufaktury, w których technolog sam decyduje o każdym etapie produkcji i często eksperymentuje z nowymi stylami. Nepalskie stowarzyszenie herbat specialty wskazuje jasne kryteria takiej herbaty: uprawa wyłącznie metodami organicznymi, wysokogórskie ogrody, ręczny zbiór i najlepszy surowiec – sam pąk albo pąk z jednym lub dwoma liśćmi. Równie ważna jest sama obróbka: nawet z doskonałego liścia powstaje wyjątkowa herbata tylko wtedy, gdy proces przebiega bez błędów.

Pory zbiorów

Smak nepalskiej herbaty zależy od sezonu. Zbiory wiosenne (marzec–kwiecień) dają herbaty jasne, kwiatowe i świeże, z delikatną cierpkością. Letnie (maj–lipiec) są pełniejsze i słodsze, z nutami owoców, miodu i suszonych winogron. Zbiory monsunowe i jesienne dają napar ciemniejszy, bursztynowy, o łagodnym, korzennym charakterze.

Smak i style

Nepal słynie przede wszystkim z herbat czerwonych (w Europie nazywanych czarnymi), ale małe manufaktury robią też herbaty białe, zielone i oolongi. Wspólną cechą jest wyrazisty, górski aromat: kwiaty, owoce pestkowe, miód i lekkie nuty drzewne – często z odrobiną charakteru i „niedoskonałości”, które odróżniają rzemieślniczą herbatę od idealnie powtarzalnej. Nepalskie herbaty często porównuje się z Darjeelingiem: mają podobny klimat i krzewy chińskiego pochodzenia.

Jak parzyć herbatę nepalską

Gongfu cha

  • Naczynia: gaiwan lub czajnik z porcelany albo szkła
  • Woda: 85–95°C (herbaty wiosenne – niższa temperatura)
  • Proporcje: 4–5 g na 100 ml wody

Pierwsze parzenie 10–15 sekund, każde kolejne wydłużając o 5–10 sekund.

Metoda europejska

  • Naczynia: czajnik z porcelany lub szkła
  • Woda: 90–95°C
  • Proporcje: 10–12 g na 1 l wody
  • Czas: 2–3 minuty

Herbaty letnie i jesienne dobrze komponują się z odrobiną mleka, wiosenne najlepiej pić bez dodatków.